Ik begin al effen wennen

My vriendin Margarete het in haar blog oor hulle skuif na Rwanda geskryf: “Soos met alle nuwe dinge het die opwinding van ons nuwe lewe in Rwanda so effe begin taan. Die eentonige sleur van ‘n daaglikse roetine het my soos ‘n skelm dief onverhoeds in die nag bekruip. Een oggend het ek besef dat ek nie meer, tintelend van opwinding en verwagting, uit die bed die dag tegemoet vlieg nie.”

Lees verder by: Rwanda Memoires

Ek het heel goeie begrip wat sy hier vertel.  Dit gebeur so stil-stil en dan ewe skielik is dit alles maar “effen normaal”.  Die kinders gaan skool toe, Cobus gaan werk toe en ek stap met Dobby en maak die huis skoon.  Jy moet hier ook die skool gaan sien, omdat jou seun ietwat sukkel om sy voete te vind en die hoofpyne wil net nie stop nie.  Jy moet ook maar hier elke aand kos maak en die skottelgoedmasjien uitpak.  So of jy nou in Suid-Afrika, Nederland of Rwanda bly – die lewe sloeg voort en jou verpligtinge en die klein duiweltjies is maar oral.

Tog, deur die roetine heen is daar goedjies wat die lewe interessant maak.  Soos die praatjies van die mense op die veldjie terwyl die honde speel.  My mond bly oophang oor wat mense hier vrylik praat.  Die laaste praatjie was oor ’n ou met ’n skotse rokkie in die “kapsalon” en hoe die vrou en haar haarkapster gewonder het of hy ondergoed aan het.  Sy neem toe ’n foto in die “spiegel” en na ietwat se zoom, vind sy ’n blote piemel.  Sy het natuurlik die foto op hand om vir almal te wys!

Verder verskaf die plaaslike televisie ook hope vermaak.  Hier is so ’n program wat bestaan uit vele kort filmpjes wat grappies verbeeld – die een is waar twee blondines in die gym sit en die een sê sy het ’n swangerskaptoets gedoen – waarop die ander vra: “Was die vrae moeilik?”  Ons sit met judges op The Voice of Holland wat kliphard sê die Nederlanders is ’n idioot volk omdat hulle die gunsteling laat uitval het, aangesien hulle verkeerd gestem het.

Dan die lekkerste…  Ons sit in ’n land wat tot op datum die tweede meeste medaljes op die  huidige Winter Olimpiese Spele gewen het  – dis net die verdomde Duitsers wat ons een goud voor is, maar gee maar kans.  Dis ongelooflik om deel te wees van sulke trots.  Ek en Elmi sit en naels kou as ons meisies spoedskaats en is net so trots soos hulle ma’s as hulle wen en voel hulle pyn as hulle dit net mis.  Die Nederlanders is fenominale skaatsers en het huidiglik die goud op elke individuele skaatsdissipline – beide mans en vrouens (of so dink ek).  Elkgeval die vrouens, want ek kyk hulle getrou – ons is goud op die 3000m, 1500m en vandag was die 1000m en ook goud.  Die wonderlikste was egter die 3000m vroue spoedskaats, want daar was Nederland goud, silwer en brons!  ’n Hele oranje podium.

Kyk net hoe mooi!

a4ffcff9-2616-4aa1-a29b-7f311568573b.jpeg

Dan het ek natuurlik ook mos my kamera en ek begin nou meer my fokus kry en geniet nog elke kliek. Die Leica is soos minimalisme vir fotografie – jy kyk mooi, dan dink jy, dan fokus jy, dan kliek jy. By my Canon was die dink en die fokus afwesig, want dit het hy self gedoen.  Met die dat jy moet dink, is dit asof jy minder net kliek-kliek-kliek en meer bewustelik neem.

Hier is my dogter – sy beweer dis haar slegte kant, maar al haar kante is vir my mooi.

L1000637.jpeg

Hier is my seun.  Ek hoop werklik sy dae by die skool raak vir hom lekkerder.

L1000902.jpeg

Hier is almal happy.

L1001224.jpeg

Sekerlik nie die laaste tulpe wat julle gaan sien nie.

L1001118_edit.jpeg

Hier stap mense sonder honde.  Hulle gaan stap vir genot – oud en jonk.

L1001226a.jpeg

Advertenties

Welkom terug

So ja, ons was siek.  Siek wees is nie iets wat ek geniet nie en gelukkig gebeur dit darem nie gereeld nie.  Ons almal, behalwe Elmi, was siek – het gevoel soos ’n tipe keelgriep.  Ongelooflike keelseer, maar met seer lyf en ongelooflike moegheid.  Dit gaan egter nou weer stukke beter en ons sal almal oorleef.

Met die siekte wat ons oorval het, was ons nou nie so aktief soos gewoontlik nie, maar ek het darem nuus.  Eintlik ongelooflike nuus as mens van fotografie hou.  Ek het so ’n paar lewensdrome gehad – die meeste is al verwesenlik en na gister is daar ’n reuse een van my lysie af.  Al wat nog oorbly is ’n blou Defendertjie terwyl ons in Engeland bly.

Cobus het gister vir my ’n Leica kamera gekoop.  Ek kan dit nou nog nie behoorlik glo nie.  Die ding van Leica is dat dit nie slegs ’n kamera is nie, maar ’n nuwe manier van fotografeer.  Eintlik is dit soos ’n nuwe foto-leefstyl.  As mens saam met ’n Canon 5D met sware lense geleef het, is die ligtheid van die Leica die tweede ding wat mens opval – die eerste natuurlik sy eenvoudige skoonheid.

DSCF1950.jpg

My Canon was altyd die liefde van my lewe en ek was van die eerste foto af beïndruk met die kamera en met my eie vernuf.  Die 5D is ’n ongelooflike masjien en tot baie instaat en met die regte lens op, voel dit vir my, is daar niks wat ek nie kan afneem nie.

Nou waarom sal ek dan droom oor ’n nuwe kamera? Dan nog een wat nie auto-fokus het of naastenby die ondersteuning bied van die 5D nie.  Verder gaan ek van voor af moet leer hoe om foto’s te neem, want alles is manual en ek moet die kamera van vooraf leer ken en verstaan. My teenvraag sal wees – bestaan daar ’n fotograaf wat nie oor ’n Leica droom nie.  Die Leica is soos die Landrover Defender.  Hy inspireer jou om foto’s te neem nes die Defender jou inspireer om op ’n avontuur te gaan.  Om alleen die Leica vas te hou, voel jy al of jy die wêreld kan verower.

Ek het ’n nuwe projek aan myself opgelê en dit is om te probeer om die hondepark en sy honde vas te vang.  Hier is ’n paar foto’s met my nuwe kamera en my eerste dag op die projek.

Hier is die park/veldjie – belangrik om te onthou is dat jy jou hond se poef optel.

L1000141.jpg

Daai Jack Russeltjie wat daar harloop, gee my altyd ’n knop in die keel.

L1000190

Een honden feestje!

L1000194

L1000212

Hier is Loes – een van Dobby se beste maatjies.  Sy is ’n Labradoodle – dit is ’n kruis tussen ’n Labrador en ’n Poodle.

L1000246

Dit is Loes se baasje – sy het lekkernye in haar sak en daar is net een hond met maniere…

L1000254

Mense dink altyd dit is net ek wat foto’s neem in ons huis.  Cobus neem ook pragtige foto’s.  Hier is ek en my nuwe kamera. Buiten vir die pragtige kamera en hond – wil ek ook julle aandag op my beeldskone jas vestig.

DSCF1954.JPG

Ook een van Cobus se foto’s.  Sal darem lekker wees om Europa in hom te toer…

DSCF1971.jpg

 

 

 

Mamma Gaga en haar kleine monsters

Gisteraand was Lady Gaga in Amsterdam – EN ONS OOK!!!!!!

Ek het al ’n hele blog gewy aan hoe ek en Elmi oor Gaga voel: Lady Gaga en ander wat hul tyd te vroeg is.

Tog as mens haar in lewende lywe sien, bly dit steeds ’n ongelooflike gebeurtenis.

IMG_0108.JPG

Sy staan bekend as die kunstenaar wat die beste verhouding met haar “fans” het en ek verstaan nou meer as ooit hoekom.  Al was daar oor die 15 000 mense was dit intiem en het sy net verder gebou aan haar verhouding met haar “Little Monsters”.

IMG_0101.JPG

Sy beklemtoon meer as een keer dat dit ok is om anders te wees:

“No matter gay, straight, or bi
Lesbian, transgendered life
I’m on the right track baby
I was born to survive
No matter black, white or beige
Chola or orient made
I’m on the right track baby
I was born to be brave.”

In haar katedraal is almal welkom – of jy straight of gay, vreemd of normaal is – al wat sy vra is dat jy verdraagsaam is teenoor iedereen.  Baie konsertgangers was met tye so geraak deur was sy sê of vertel dat hulle in trane was.  Haar begrip en ondersteuning vir die “underdog” is eerlik en opreg en iedereen voel dit.

Die liefde wat haar fans vir haar het, vermoed ek is oral dieselfde en haar eerste woorde na die openingsliedjies was:  “Holland, ik hou van jouw!”  en net daarna was:  “Staan op!” Beide sinne in haar beste Nederlands.  Niemand het weer gesit terwyl sy op die verhoog was nie – jy het jou bene gerus terwyl sy gou in 2 min ’n ander kostuum gaan aantrek het.

Lady Gaga is lief vir haar “Kleine Monsters” en hulle adore haar en as jy eers haar fan is, is dit ’n lojaliteit vir ewig.

Elmi sweef steeds en ons sal die konsert as een van ons kosbaarste belewenisse onthou.

Vir die wat graag ’n klein samevoeging van die konsert wil sien, is daar ’n video hier onder:  Kliek op die gekleurde teks

Lady Gaga Konsert

Delft se blou en Gouda se geel

Die naweek was dit ’n besoek aan Delft en Gouda.

Ek het so aan my pa gedink tussen al die Delft koppies. Hy is van mening dat elke mens ’n stukkie Delft moet besit.  Dit is werklik die mooiste blou.  Ek het geleer dat daar drie verskillende soorte Delft breekware is.  Die eerste (en duurste) word slegs in Delft gemaak.  Die Royal Delft word met die hand geverf en op, ek dink, drie maniere gebak. Dan is daar die Heinen Delfts Blauw.  Hulle word ook met die hand geverf, maar word nie in Delft vervaardig nie – so klein bietjie goedkoper.  Op die ander Delft breekware, wat bekostigbaar is, word ’n sticker geplak en dit smelt op die porselein as dit gebak word.

Hierdie is Royal Delftse Blauw.

_E9B7303.jpg

Die afgelope tyd is dit weer lekker koud.  Met die aankoms in Delft is dit soos ’n magneet se trek na die koffiewinkel.  ’n Ou poskantoor wat omskep is in ’n koffiewinkel.

IMG_0038.JPG

Mens gaan nie altyd die geleentheid kry om so alleen op Delft se plein te staan nie.

0E9B7292.jpg

Van die klomp raak mens nie sommer in Nederland ontslae nie – hy dop om elke hoek uit.

_E9B7294.jpg

Ons voor ’n Delftse winkeltjie.  Die binneste dak van die winkeltjie is oor die 300 jaar oud.

0E9B7308.jpg

Die mense gaan kerk toe in hierdie kerk.  Daar word nog koffie na die diens bedien ook – so asof dit die normaalste ding ooit is om in dieselfde kerk te staan waar Prins Willem van Oranje in 1584 begrawe is.  Die oudhede is deel van hul daaglikste bestaan – soos om elke dag uit jou ouma se koppies tee te drink.

Hier is die ingang na die kerk.  Pragtige deure.

_E9B7319.jpg

Die kerk in al sy glorie.

0E9B7330.jpg

Mooi was darem nog nooit lelik nie.

0E9B7352.jpg

’n Kanaaltjie met swane.

0E9B7340.jpg

Die ou se dae in Holland raak min…

0E9B7361.jpg

Van Delft na Gouda.

Dis nie aldag dat die seuntjie foto vriendelik is nie.

0E9B7388.jpg

Hier loop ons toe ’n ysskaatsbaan raak wat reg rondom die dorpshuis gebou is. BONUS!

_E9B7398.jpg

Hulle het beide lekker geval.  Cobus se hy het lankuit op die ys te lande gekom – soveel so dat ’n omie vir hom staan en lag het.  Ek het al op ys geval – so ek het nie saamgegaan nie.  Wat my egter baie boos maak is die klein kindertjies wat soos olimpiese sierdansers, sonder enige inspanning en ongelukke, sorgeloos oor die ys gly.

IMG_0043.JPG

Wilhelmpie groet al die koeie.

0E9B7335.jpg

Gouda is natuurlik bekend vir sy kaas en ek het nou al so baie kaas dat ek self ’n kaaswinkel kan oopmaak.

_E9B7418.jpg

Die einde van nog ’n heerlike naweek.

_E9B7425.jpg

 

 

Terug in tyd

Ek en Cobus was die eerste keer in Europe in 2001 saam met Ma Martie.

Dit was ’n eerste kennismaking met die groottes.  Die Eifeltoring, Notre Dame en Big Ben om maar ’n paar te noem.  Ek het deur die jare besef dat mens nie net na monumente kan kyk en hulle dan beleef nie.  Jy kan ook nie die siel van ’n stad begryp as jy nog nie daar gewoon het nie.

So terug na 2001

Een van die plekkies waar ons oorgebly het was Volendam.  Ma Martie was ook al ’n paar keer daardeur.  Ek en Cobus het ons klompe in 2001 by die oulikste plekkie in Volendam gekoop en onthou dit met deernis.  Natuurlik toe daar besluit word om vir die kleintjies te gaan klompe koop, kon dit nie anders as by dieselfde plekkie waar ons klompies vandaan kom nie.  My klompe is al ingeloop in die binnekant en ek vermoed ek het my klompe deur die jare dalk selfs meer gedra as die deursnee Nederlander.

Oppad na Volendam is ons eers deur Haarlem.  Ja, die ou bekende sprokie van die Rottevanger het sy oorsprong hier gehad.  Wat ’n pragtige dorp.  Ook maar stadagtig op die rante heen, maar die sentrum is nog oud en vol karakter.

Hierdie moes die ou stadspoort gewees het as ek moet raai.

_E9B6961.jpg

Mens sou dink jy bevind jou in Amsterdam sonder die duisende toeriste – moet niemand van hierdie dorpie vertel nie.

_E9B7018.jpg

Haarlem is amper so mooi soos my dogter…

_E9B7162.jpg

Hier is die dogter en die ouma

0E9B7030.jpg

Hier is die seuntjie met my pragtige handskoene.

_E9B7043.jpg

Mens kan darem nie in die koue verby ’n knus koffiewinkeltjie stap nie.  Lekker!

0E9B7120.jpg

Twee van my liefies

0E9B7007.jpg

Die brug het opgelig sodat die boot kon deur – ons moes by die brugrobot wag todat die brug weer gesak het.

_E9B7133.jpg

Laaste foto van Haarlem

0E9B7164.jpg

So weer oppad na Volendam.

Ek het ’n foto van Cobus in dieselfde skoen geneem, maar dit is heelaas nou by my ma op Caledon.  Sou cool gewees het om die twee langs mekaar te sit.

_E9B7193.jpg

Hier is al drie.

_E9B7187.jpg

Ou Elmi het vir haar ’n paar klompe gekoop, maar Wilhelmpie het eerder klomp pantoffels gekies, want sy voete moet nog klaar groei.  Ek gaan aan met my eie klompies en Cobus het vir hom ’n paar Nils Holgerson klompe gekoop.

0E9B7192.jpg

Sê nog altyd die Nederlanders is slim mense…

_E9B7190.jpg

Ons het heerlike kaas ook hier gekry en ek sien baie uit na die eet daarvan!

_E9B7204.jpg

Die Volendam wat ek nou weer gesien het, is anders as die Volendam wat ek onthou.  Daar is ’n geweldige toeloop van toeriste en Cobus was heel ontevrede oor hulle, maar ons is ook maar toeriste as mens nou so daarna kyk.

_E9B7219.jpg

Dit is egter baie meer kommersieël as wat ek onthou.

0E9B7232.jpg

Oom Junior is egter nogsteeds hier – nes ek hom onthou.  Hier het ek weer ’n foto waar ek langs hom sit, maar ook weer op Caledon.

0E9B7238.jpg

Dit was ’n heerlike uitstappie

_E9B7221.jpg

en ek is bly dat my kiddies nou deel van die herinnering is.

_E9B7228.jpg

Sea Life en ijsberen

Ek het mos maar gemengde gevoelens oor akwariums en dieretuine, maar geniet dit tog geweldig as die diere goed versorg is en het ’n onnatuurlike fassinering met jellyvisse – dink dit was al daar voor ek deur een gesteek was.  Ek kan ure hulle staan en afneem – GENOT!  Hier is hulle van groot na klein.  Lyk soos klein sampioentjies.

_E9B6864.jpg

_E9B6862.jpg

_E9B6877.jpg

Anyway….

Terug na die akwarium.

_E9B6752.jpg

Ons was al by twee groot akwariums in Hong Kong en Singapoer en het vandag Scheveningen se Sea Life gaan besoek.  Met die aanloop wonder Elmi nog hoe indrukwekkend dit nou kan wees, aangesien mens die hele gebou van buite so in een oogopslag kan inneem.

_E9B6757.jpg

Tog, tipies Nederlands, moet mens nooit op die uiterlike jassie oordeel nie.  Die tema is gebasseer op Jacques Cousteau se duikboot en alhoewel dit nie ’n reuse akwarium is nie, is die diere goed versorg en die aanbieding baie mooi.

Die goudvis word al vanaf 1000AD as troeteldiere deur die Chinese aangehou.

_E9B6768.jpg

Die outjie wen die prys vir mooiste vissie van die dag.  Elmi sê:  To be a square fish in a round bowl.

_E9B6832.jpg

Vermoedelik die oudste inwoner van die akwarium.

_E9B6856.jpg

Vanaf een van die uitkykpunte – twee van my liefies.

0E9B6812.jpg

Scheveningen het ’n pragtige strand – hier gaan ons ook volgende jaar kom vir die nuwejaarswem.

_E9B6756.jpg

Die wandelpad langs die strand is met die ougatste beeldjies versier.

0E9B6750.jpg

Hier is die seuntjie langs sy emosie van die dag.

0E9B6749.jpg

Na die tyd het ons ’n heerlike koffetjie gaan drink en ja, dit is my familie…  Dit wil voorkom of hulle almal my tande wil hê.

_E9B6958.jpg

Ons volgende uitstappie was na die Omniverum (een van my gunsteling plekke) vir ’n asemrowende dokumentêr oor ijsberen.  Die prentjies kom oor die dak en langs die kante en die boodskap:  Ons moet ons aarde afkoel mense!

 

Happy New Year!

Goed werk hier geheel anders as wat ons dit ken.

Ek bly verwonderd hoe dinge hier werk.  Nuwejaar staan bekend vir vuurwerke en ons ken vuurwerke, want Strandfontein doen ook elke jaar moeite met hul vuurwerke, maar daar is spesifieke plekke waar die mense vandaan mag skiet en ook net spesifieke tye.  Hier is dit ’n free for all en hulle het sommer al gisteroggend voor ontbyt begin en ons het 3:00am gaan slaap toe knal en flits dit steeds.

Ons het gisteraand by ’n Braziliaanse restaurant gaan eet.  Vir Elmi wat vegataries is, was die groot hoeveelheid vleis en die gebraaide varkie met sy kop nog aan ’n fenominale aanslag op haar swak hart.  Ek moet sê dit was oorweldigend, maar daar was die oulikste dansers wat tradisionele Braziliaanse danse gedans het.  Tot Elmi se genot het sy ’n drukkie by die manlike danser gekry. ’n Laaste hoogtepunt van 2017!

Schermafdruk 2018-01-01 13.38.06.png

Net so voor twaalf stap ons toe na Scheveninge se strand om die vuurwerke te gaan kyk – O MY WORD!!!!

Ek het al gehoor dat Scheveningen met palette ’n vreugdesvuur bou in kompetisie met Duindorp, maar ek het  nie die skaal daarvan besef nie.  Hulle bou ’n konstruksie met palette van rondom 30 meter hoog wat lyk soos ’n gebou

Stapel.jpg

– dit steek hulle middernag aan en die laaste het nog vanoggend gebrand.

0.jpg

Dit was soos iets uit die oertyd – die enorme vuur en tussendeur knal die klappers en skiet die vuurwerke – jy weet nie waar om te kyk en wanneer om te koes nie.  Soms skiet hulle ’n pyl langs jou af.  Dit was in een woord: oorweldigend.

Die vuurwerke was onbeskryflik en oral – jy wil nog hier kyk dan knal dit daar.

Was lekker koud ook.  Daar agter brand die vuur.

IMG_5143.JPG

So van ons almal hier:  ’n Voorspoedige Nuwejaar!  Mag dit knal!

IMG_5141.JPG

Ski is nie so maklik soos dit lyk nie…

Ons het Dinsdag gaan ski.

Eerstens is die gebou geweldig intimmiderend.  Daai is die slope.  Die hele dak van die ander geboue is vol sonpanele aangesien kunsmatige sneeu gemaak word.

IMG_7780.JPG

Toe kom die klere en toerusting.  My kuite was natuurlik te dik vir die skoene en ek moes ’n ekstra large kuit-boot kry.  Bummer.  Die skoene voel geweldig vreemd en ons het almal gesukkel om regop te bly wat nog te sê van loop.  Ons het maar helmets gekry net vir ingeval.  In my kop was die outjie aan die regtekant soos ek aan die einde van die les gaan ski.  (o, nou sien ek – hy snowboard)

IMG_0438.JPG

Hier is ons al reg vir ons les.  Die instrukteur was hier nog optimisties oor ons – veral toe hy hoor ons kom van Langebaan.  Dit het egter gou verander.

IMG_5660.JPG

Selfs Wilhelmpie het vinniger reggekom as ek.  Ek wil sê ek het aanvanklik meer as ses keer by die heuweltjie afgegly op my stert, maar toe ek dit eers regkry, was daar geen keer.

Dit maak mens lekker moeg en is die klassieke geval van – jy moet geweldig hard werk/sukkel om bo op die heuweltjie te kom en dan vat dit nie 5 sekondes nie, dan is jy tot onder geski en dan moet jy weer sukkel om tot bo te kom.  Tog na alles, was dit ’n ongelooflike ervaring.  Elmi en Cobus was ook suksesvol, maar Wilhelmpie was later moedeloos, want die ski’s is te lank.  Ons gaan dat hy volgende keer eerder snowboarding probeer.

Verderde nuus is dat ons ons eerste gas het:

IMG_2971.JPG

Sy het mooi op haar eie gevlieg tot hier en het die aand nog saam IKEA toe gegaan.  Dit is defnitief meer as waarna ek instaat sou wees na ’n coachvlug vanuit Suid-Afrika na Nederland.  Die kleintjies was so bly om haar te sien en eintlik voel dit niks anders as toe sy by ons op Langebaan kom kuier het nie.  Dis net baie ver…

Gister was ons Statenkwartiere toe om vir haar en die kleintjies die wonder winkel te gaan wys:  My geliefdee Paagman en Elmi se woorde was dat daar nêrens nog so ’n winkel soos Paagman is nie – sê ek mos al lankal.  (Dit is selfs op die Den Haagse Monopoly)

Fijne Kerst aan almal

Ek onthou nog goed die eerste Kersfees wat ek sonder my familie deurgebring het.  Het my doodgehuil.  Gou was dit “knit one slip one” tussen my en Cobus se ouers met die ander wat nuwejaar kry.  Elmi se Kersfees na haar eerste jaar was ons ook alleen op Langebaan – Cobus was op standby en ons kon nêrens heen nie, maar daar was steeds ’n hele hoop presente.

Nou is dit ons eerste Kersfees waar ons nêrens heen kan gaan nie – bedoelende familie nou.  Dit was die jaar my ma-hulle se beurt en hulle was so dierbaar om ons te Facetime. Ja, ek mis hulle geweldig, maar ek weet dit is ook maar chaos daar.

0E9B6744.jpg

Êrens deur al die feesvieringe en hope presente deur het ek heeltyd gevoel ons sit die pot geheel en al mis en dat daar hopeloos te veel oormaat van alles is. Ek onthou ons het al mense heftig ontstel deur eenkant te sit wanneer Kersvader sy opwagting maak, maar die geraas en oormatigheid word soms net te veel.

_E9B6733.jpg

Ek en Elmi het altyd ’n storie saam gekyk wat vreeslik deurmekaar is en op al die sprokiekarakters gebasseer is.  Ou Repelsteeltjie is ook daar en staan bekand as Mr Gold.  Hy het ’n gesegde wat ek al vele male gebruik het en weer is dit gepas:  “Everything comes with a price, Deary!”  Ja, ek kan Kersfees vier soos ek nog altyd wou, maar moet dit sonder ons familie doen.

Elkeen van ons het net een present gekry en tog was dit genoeg. Ons het gaan stap: hond, katte en kinders.  Ons het ’n beskeie ete geëet, maar saam.  Ek verstaan elkeen vier sy feeste soos hulle wil en een is nie meer reg of meer verkeerd as die ander nie, maar alhoewel ons nie saam met familie was nie, was ons steeds saam met mekaar en dit was ook goed.

_E9B6735.jpg

En ons het kerstruie! Ek en Cobus het vanoggend gaan ontbyt in die stad met ons s’n en Wilhelmpie was Vrydag skool toe met syne. Elmi het haar orkesoptrede in Cobus se snowman gehad. Net die katte het kersklere vrygespring – Dobby het met sy serp ook gaan stap. So ons is maar almal belaglik.

_E9B6731.jpg

Die katte wou nie eintlik op die foto gewees het nie…

Vakantie!

Vakansie het aangebreek en niemand is blyer as Wilhelmpie nie.  Ons het, trou aan ons tradisie, die eerste vakansiedag in ons pajamas deurgebring, bloot omdat ons kon.

Dit is ongelooflik hoe tyd verby vlieg.  Die jaar lê op sy rug en my meisiekind verjaar môre en is dan 14.  Ek kan dit eintlik nie glo en my bors wil sommer toetrek as ek besef sy is nog net 4 jaar op skool en dan begin sy haar eie lewe.  Ek is menig maal gewaarsku dat dit vinnig gaan en ek sal nooit vergeet dat Tannie Doortjie, Anze se ma, my die dag na Elmi se geboorte aangeraai het om my te begin losmaak van die kindjie.  Het klaarblyklik bietjie gefaal in daardie opsig, want buiten vir die kere wat ons as tiener en “steng” ma vassit, wil ek haar eindlik net by my hou.

IMG_5014.jpg

Tog word die ou groot en word gekonfronteer met probleme wat sy op haar eie moet oplos en ons bloot net kan raad gee – sy moet self besluit wat sy gaan doen om die probleem op te los en moet dit dan uitvoer ook en ons kan dan maar weer net ondersteun en nuwe raad aanbied.  Daar het so baie gebeur die jaar dat ek verbaas is dat die ou nog cope.  Eintlik is ek verbaas dat ons almal nog cope.

Verder is Cobus ook van vandag op vakansie – Jippee!  Ons het vandag ons lysie gemaak van goed wat ons wil doen en sien.  Ma Martie gaan moet stapskoene inpak.