Kringe in die bos

Jy kry seemense, bergmense, veldmense, mense wat die skoonheid van ’n woestyn en die Knersvlaktes sien en dan kry jy bosmense.  Ek val duidelik in die laaste katagorie.  Nie dat ek nie die skoonheid en betowering van al die ander dissiplines waardeer en raaksien nie.  Ek voel my net meer meegevoer in ’n bos.

IMG_0792.jpg

In ’n vorige blog het ek genoem van die bos hier naby ons: Meer-en-Bos.  Vanoggend was dit mistig en die son wou-wou net deurbreek.  Ek het natuurlik nie my kamera by my gehad nie, maar wel my foon.  Hier volg ’n blik op my wandeling vanoggend…

IMG_0788.jpg

Blyde wou weet of ek nie bang word so alleen in die bos nie?  Ja, alleen bang dat Dobby in die water gaan spring!

IMG_0789.jpg

Jy loop mense raak langs die pad, maar min, en daar is soveel verskillende afdaaitjies en paadjies om te volg dat jy heeltyd kan voel of jy alleen in die bos is.

IMG_0797.jpg

Daar is tye wat jy begin wonder of ’n beer nie dalk agter ’n boom kan uitloer nie…

IMG_0787.jpg

IMG_0781.jpg

Defnitief my gunsteling plek in Den Haag en ’n ongelooflike manier om ’n dag te begin.

IMG_0782.jpg

Dobby gaan natuurlik altyd saam – dink dis dalk sy gunsteling plek ook. ❤️

IMG_0786.jpg

 

 

 

Totsiens Catania, vaarwel Sicilië

Dit was met ’n swaar hart wat ons Sicilië verlaat het.  Dit was nie die mooiste land waar ek al was nie – en dit sê ek met die meeste liefde waarmee ek moontlik kan.  Die ding van Sicilië is dat dit juis sy onvolmaaktheid is wat hom so mooi maak.  Hier kry jy nie die gevoel dat mense mekaar oordeel nie.  As jou toeter werk, kan jy enige plek kom en niemand raak vir jou kwaad as jy verkeerd ry nie.  Verkeersreëls is ook meer van ’n algemene aanduidiging as wetgewing – behalwe dat hulle nie oor enige rooi ligte stap of ry nie – dit was opvallend as mens die res van hul bestuurstyl in ag neem.

Met die terugkeer in Nederland kon ek vir eers begryp waarom mens so tuis voel in Italië.  Daar voel jy van die min mense wie se lewe bymekaar is.  Hier in Nederland is ons van die min mense wie se lewe nog nie helemaal uitgesorteer is nie.  Die Nederlanders is net duskant perfekte wesens wat netheid op straat, instandhouding, rommelherwinning en sosialesorg betref.  Dit alles voel afwesig in Sicilië, maar tog is almal happy en het ietsie lekkers te eet – behalwe nou die twee boemelaars op straat, maar ek dink hulle probleem lê dalk meer by die bottel wyn wat langs hulle staan.  Hulle woon defnitief nie in mooi huise nie en ry nie met spoggerige karre nie (behalwe die heel rykes ry met Ferarri’s) en hul vel het sonskade van buite wees.  Dit wil voorkom of niks van dit hul pla nie, want hulle kuier lekker, gesels  met mekaar en ek kry die idee dat hulle voluit lewe asof môre nie gaan kom nie en as dit dan die einde is, is dit ook ok.

Tot weersien Sicilië…

L1003413.jpg

L1003402.jpg

L1003416.jpg

L1003473.jpg

L1003475.jpg

L1003479.jpg

L1003480.jpg

L1003510.jpg

L1003538.jpg

L1003546.jpg

L1003497.jpg

Viva Italia!L1003536.jpg

Catania in al sy glorie

Ok, ons laaste stop wat ook ons vertrekpunt is.

Met die ry na ons hotel raak die praatjies al minder en die buurt al slegter.  Ek en Cobus loer so onderlangs na mekaar en die kleintjies lyk bietjie wit om die kiewe.

Die vlaggies is wel feestelik…

L1003395.jpg

Ek en Cobus besluit dat ons eers gaan kyk hoe die hotel binne lyk, want die area is regtig baie verwaarloos.  Selfs vir ons verlaagde Italiaanse standaarde.

Hier is ’n foto van bo net om te wys ons oordryf nie.

IMG_0753.jpg

Met die instap is dit soos ’n ander wêreld.  Die tema is Jazz en ander musicals.  Hoor! Hoor!  Oral is verwysings na groot sterre en musiek uit die verlede met posters en foto’s oral op.

L1003374.jpg

Hierdie is die ingansportaal.

L1003366.jpg

Die kleintjies het die hotel so geniet dat dit een van hul lekkerste hotelle was.  Ek is bly hulle hou nog van mekaar na ’n hele vakansie se kamer deel.

L1003389.jpg

As jy uit die hotel loop, straat se kant toe, is dit wat jy sien.

L1003394.jpg

So leef jy tussen die mense en hulle tussen jou.  Die wasgoed dra ook by tot die kleurvolheid van die strate.

L1003396.jpg

Catania is nie so mooi en modern soos Milaan nie, maar het sy eie spesiale bekoring.

L1003406.jpg

Home away from home…

L1003414.jpg

Die graffiti hier is ook nie so keurig soos in die res van Italia nie, maar steeds is dit nie afstootlik nie en dra by tot die karakter van die stad.

L1003422.jpg

L1003418.jpg

Die laaste dag – tydens die wag vir die tyd om aan te breek om lughawe toe te gaan het ons die stad verken en die mooiste park teegekom.

Natuurlik ’n fotosessie.

L1003445.jpg

L1003431.jpgNa die tuine was daar nog ’n ou klooster wat ons wou gaan kyk.  Weereens nie vir toeriste bedoel, maar tog besonders, alhoewel daar ’n urine reukie rondhang.

L1003491.jpg

Weer die pragtige ou mure.

L1003492.jpg

Waar daar ’n muur is, sal jy Wilhlmpie bo-op kry.

L1003505.jpg

Ons laaste ete was by die vreemdste restaurantjie.  Hulle is glad nie vir toeriste nie en daar was onder meer ’n familie feesje – met ’n dogtertjie wat my so baie aan Emily laat dink het.

My twee kiddies terwyl ons vir die kos wag.

L1003516.jpg

L1003520.jpg

Ons kon tot teen die einde van die vakansie nie uit-figure hoe die Italiaanse menu werk nie.  Hulle het verskeie gange met onder meer: Antipasti, primi, risotti, secondi en dolce.  Dit is fisies onmoontlik om van al die gange te eet, behalwe as mens ’n daguitstappie daarvan maak.

Om vir julle ’n idee te gee van die porsiegrootte hier is die antipasti.

L1003513.jpg

Ons kon eintlik net dit geëet het.

L1003512.jpg

Hier is “Mama” wat die kos maak en sy kan kook.

L1003522.jpg

Ons laaste stappie

L1003527.jpg

en ons laaste stop.  ’n Markie waar elk van die kinders vir hulle ’n armbandjie gekoop het.

L1003543.jpg

Totsiens Catania.

L1003478.jpg

 

Taormina

Hier het ek darem na Blyde verlang.  Sy het altyd vertel dat Positano die mooiste dorpie in die wêreld is – Taormina  is dan verseker ook in die top 5.  Dit was so 45 minute se ry van Catania en ons is eintlik bitter spyt ons het nie eerder van die juweeltjie geweet nie.

L1003298.jpg

Die dorpie lê teen ’n heuwel en kyk af op die mooi bloue water.

L1003320.jpg

Die geboue is ook duidelik met meer liefde onderhou.

L1003296.jpg

Ons het oorspronklik gekom om die amphiteater te kom kyk, maar gebly vir die strand en die roomys.  Een van die vele kulinêre redes dat ek nie my jeans se gunsteling persoon is nie.😭.  Tog was elke lekkie hemels.

IMG_0755.jpg

Die amphiteater waarna ons kom kyk het was die Teatro antico di Taormina.

IMG_0761 (1).jpg

Gebou 300 jaar BC deur die Grieke en hulle moes oor die 100 000 kubieke meter rots uit die berg grawe. Die teater is later oorgeneem deur die Romeine wat die kolomme, standbeelde en ’n ongelooflik vindingryke bedekking bygevoeg het.

Hierdie is ’n voorstelling van hoe dit kon lyk in sy high days.

PID072_Gabellone_etal.jpg

Die teater word natuurlik vandag nog gebruik vir opera en orkes uitvoerings.  Wat dan nog die hele ervaring verder asemrowend maak is die uitsig.

Deur die een koepel kyk jy uit oor die see

L1003324.jpg

en na regs lê Etna – alhoewel onder ’n kombersie op die foto

L1003333.jpg

Dit bly vir my moeilik om my in te dink wat alles al hier gebeur het.  Die Grieke het dit oorspronklik gebou vir dramas en musikale uitvoerings.  Toe die Romeine die dorpie oorneem, het hulle die teater uitgebrei dat dit gladiator gevegte en ander tipe spele kon akkomodeer.

As hierdie mure kon praat…

L1003322.jpg

En ons was hier!  Gelukkig het Wilhelmpie hulle nie uitgeklim nie.

L1003317.jpg

Die uitsig oor die see van die hoogste muur.

IMG_0758.jpg

Hier is die sitarea.

L1003343.jpg

Na die antieke wonder is ons met roomys in die hand af see toe.

Hierdie is ’n internet geleende foto

Sizilien-Isola Bella.jpg

Wat kry ons met die aankoms op die strand…?

IMG_0741.JPG

Die genot het ongelukkig gou in irritasie omgeswaai, want toe ons weer sien is daar een aan elke voet, en as jy nou ooit gedink het ons het ’n taalkrisis, was dit nou dit.  Geen gemeenskaplike taal – nie eens Italiaans nie.  Toe ons moet betaal is dit dubbeld vir elk van ons, want daar was twee persone.😡  Die duurste massage wat ek al ooit gehad het op die knobbelrigste bed.

So doen mens dit!

IMG_0746.JPG

Na die strand nog ’n heerlike ete en toe die dingetjie.  Dit is die oorspronklike Fiat 500!  Vendesi beteken te koop.  Dit was darem moeilik om hom daar te los.  Ek kon al sien hoe ry ek en Cobus hom terug 😍

IMG_0800.jpg

 

 

 

 

 

Mount Etna

Van Argigento is ons na Catania – waar ons ook met ons kom geland het en waar ons weer vandaan gaan vertrek.

Ons eerste stop, Etna, ’n aktiewe vulkaan wat laas in 2011 uitgebars het.  Wilhelmpie wou weet watter versekering het ons dat hy die dalk weer in 2018 gaan blaas nie? 😳 (Ons moes seker nie Pompeii gekyk het op die vooraand van ons vertrek nie…) Ek was self bekommerd, maar gaan my nie laat afskrik deur so ’n tegniese puntjie nie.

Die locals noem haar ook soms Mongibello, wat ’n samestelling van  die Italiaanse woord “monte” en die Arabiese woord “gebel” wat beide berg beteken. Volgens die skrywer Leonardo Sciascia lyk Etna na een grote kat wat rustig lê en spin en net nou en dan ietwat wakker word.

Etna is die hoogste berg op die eiland en naas Elbroes, die hoogste vulkaan in Europa.  Dit is dan ook geen wonder dat sy ’n groot deel van die jaar onder sneeu lê nie.IMG_0634.jpg

Jy gaan met ’n kabelkarretjie tot hier – 2580 meter bo seespieël.

IMG_0640.jpg

Met mooi weer kan jy of verder opstap saam met ’n gids of met ’n 4 x 4 bussies ry tot by 3000m.  Ons het lankal geleer dat mens nie saam met toeriste groepies moet gaan nie en Wilhelm het buite in die sneeu gaan speel, en ons het heerlik gesit en koffie drink.

Tog was ons steeds op ’n aktiewe vulkaan!

IMG_0647.jpg

Agrigento

Dit was met ’n swaar hart en ’n laaste omkyk dat ons San Vito lo Capo verlaat…L1003210.jpg

Ons het vir Wilhelmpie ’n duikbril gekoop vir vissies kyk as ons weer gaan swem, maar hy het hom sommer dadelik ingespan.

IMG_0586 (1).jpg

Verder het ons ook belê in nog sonroom, want party mense het hulle nie ingesmeer toe ons strand toe was nie…

IMG_0585.jpg

Volgende stop, Agrigento.  Hier bly ons toe oorkant die see, maar ons moes al onraad vermoed het toe ons oorpluisies saam met ons koekies op die kussings kry.

L1003229.jpg

Die Italianers is nie groot op werk nie en werkersdag hier is klaarblyklik ’n groot gebeurtenis.  Die aand van 1Mei was daar ’n behoorlik feesje gehou met DJ’s en ’n jolige gesing, soos net Italianers kan.  Eintlik baie mooi, maar daar was geen kans vir slaap nie.  Gelukkig het hulle mooi stiptelik 00:00 gestop.

Die volgende oggend word ek vir die eerste keer op my verjaarsdag in ’n ander land wakker. Natuurlik was daar koek vir ontbyt en dit is my dankbare gesig!IMG_0695.jpg

Ons uitstappie vir die dag – Valle dei Templi

Niks kon my voorberei op wat my te wagte was nie en dit is dan moontlik ook my grootste verjaarsdag geskenk ooit.

Coolio het ook saamgekom!

L1003233.jpg

Om terug te kom na die Tempels – hierdie ruïnes kom uit 500 BC.  Soos in 2500 jaar oud en hier mag ons staan en daarna kyk.  Hoe awesome is dit nie.

Hierdie een is die Tempel of Concordia – een van die bes bewaarde toonbeelde van die Griekse beskawing.

L1003279.jpg

Wat egter hier lê kon ek nie glo nie.  Dis Pegasus met sy vlerke wat hom in die steek gelaat het.  Ek kan nie met woorde beskryf hoe dit voel om voor dit te staan nie.  Dit is soos om deur ’n skeur in tyd te loer na ’n wêreld wat duidelik voor ons betstaan het, maar die omvang daarvan sal ons nooit kan begryp nie.

L1003263.jpg

Hoe bevoorreg om saam met Pegasus gekiek te word.

L1003274.jpg

Temple of Juno Lacinia kom van 450 BC en was beskadig in die brand van 406 BC, maar word weer gerestoureer deur die Romeine.  Dit het duidelik weer ’n bietjie verwaarloos sins dien.

L1003246.jpg

Ja en ons was daar en het die foto om dit te bewys.

L1003251.jpg

Die aand het ons almal gaan eet in ’n nogal fênsie restaurant.  Sicilië is veral bekend vir hulle visgeregte en buiten die een vispasta wat ek in Milaan geëet het (wat nogal erg na vis gesmaak het), het ons nog weer hier vis probeer nie.

Met die dat dit my verjaarsdag is, besluit ek dat ek my deel gaan doen op die visfront en bestel toe ’n vis voor- en hoofgereg.  Dalk ’n bietjie te braaf.

IMG_0624.jpg

Gelukkig was die wyn lekker en die res van die tafel bereid om hulle kos te deel!

img_0615.jpg

 

San Vito lo Capo

My gunsteling dorpie waar ons geslaap het.  Wel nie die mooiste dorpie waar ons was nie, maar wel die dorpie wat my verlief gemaak het op die Siciliane.

L1003091.jpg

Aanvanklik was ons bietjie teleurgesteld dat ons hotel nie nader aan die see was nie, maar die teleurstelling het nie lank geduur nie.  Die mense van die hotel was so vriendelik, veral die tannie wat elke oggend ontbyt gemaak het.

Eerstens moet ek net sê dat die Italianers die eerste nasie is wat regtig besef hoe ’n ontbyt moet lyk.  Natuurlik is daar die gebruiklike broodjies, eiers, worsies en so, MAAR saam met elke ontbyt word koek bedien.  Of dit nou klein croisantjies is wat met sjokolade gevul is, marmerkoek, sjokoladekoek, noem maar op.  Ja Liezel, saam met elke ontbyt!

Terug na die ontbyt tannie.  Die eerste oggend het ons gevra of sy dalk soyamelk vir Elmi het en van daar af aan, bring sy sommer vir Elmi ’n Soya cuppocino as ons kom sit.  Weereens met praatjies in Italiaans en op ’n manier verstaan ons wat sy sê.  Ons kon selfs vir haar vra vir swemhanddoeke, maar dit was darem nadat ek die woord vir handdoek gememoriseer het.

Die water wat Sicilië omring is die mooiste blou – selfs mooier as die van Thailand, maar wel kouer as Thailand – wat jammer is, want ek hou niks van koue water nie. Langebaan hoef natuurlik glad nie terug te staan as dit by mooi blou water kom nie❤️

Hier is die strandjie waar ons gaan swem het.  Dit is binne ’n park geleë en jy parkeer jou kar redelik ver en stap ’n entjie.  Daar is ’n paar strandjies in die park en afhangende hoe ver jy bereid is om te stap, hoe minder mense is op die strand.

IMG_0653.jpg

Hier is my klimmertjie weer.

IMG_0581.jpg

Hy het altyd allerhande maniere om homself te vermaak.  Let op dat daar klippies ipv seesand is.  Dit het voor en nadele…

IMG_0673.jpg

Ja, so lyk die verfwerk.

IMG_0684.jpg

Hier is die strand wat aan die dorpie lê, maar hier kry jy nie die gevoel van ’n verlate eiland nie, meer soos Langebaan in die afseisoen op ’n lekker dag.

L1003105.jpg

L1003102.jpg

My twee manne

L1003116.jpg

Lyk Elmi nie hier baie soos Katrien nie?

L1003123.jpg

Hier gaan ’n verfwinkel bankrot raak…

L1003160.jpg

Tog is daar baie mooi deure

L1003155.jpg en nie al die geboue is verwaarloos nie.

L1003077.jpg

Met ons eerste middag op die strand sien ons iemand wat voetmaserings gee en ek vind onuitputbare genot uit voetjiedruk. Ek en Elmi besluit ons gaan die volgende dag kom vir so ’n sessie.  Die volgende dag is sy natuurlik nie daar nie, maar ek herinner my dat ek wel êrens in die dorpie ’n bordie gesien het van ’n spa.  Na heelwat se soek kom ons by ’n toe deur.  Die omie langsaan kom uit en deur sy praatjies hoor ons “Lunedi” en “domani” en weer die “no” met swaaiende handjies.  Betekenis – die winkel is toe op Maandae en is eers weer môre oop.  Met gebare van my kant vra ons of daar nog ’n maseer plekkie is.  “Si, si si signora!” en hy beduie die straat op.

Ek en Elmi kyk mekaar en met ’n “grazie” stap ons aan net om die omie te hoor roep daar van onder af met allerhande handbewegings.  Toe ons weer sien staan hy langs ons en beduie dat ons die klokkie van die huis se deur moet druk.  Net om te verduidelik – dit is nie ’n winkeldeur nie, maar iemand se huis.  Met die dat ek aarsel, maak hy sommer die deur oop met ’n luide “MARIA!!!” Ons hoor iemand mompel aan die binnekant en daar gaan die omie agter die stem aan.  Ons tweetjies staan nou maar gedweë buite en hoor ’n luide gesprek binne en elke nou en dan loer die omie om die hoek met ’n glimlag en dan gesels hulle weer verder.  Na so ’n tydjie kom hy bietjie kop onderstebo uit.  “Domani, Maria…” en hier sit hy sy twee handjies langs sy kop en tilt dit sywaarts, “zzzzzzzz”.  Ja, Maria, die eienaares van die spa lê en slaap en dit is 16:45 Maandag middag.

Dit is dan die ding van die Italianders – hulle is verseker nie oggend, of selfs dag mense nie.  Nee hoor, hulle is naguiltjies!

L1003173.jpg

Marianne skryf in haar vorige comment’n baie waar ding:  ’n dorpie wat so ongelooflik vaal en vervelig en dan ook nog onversorg in die dag lyk, word saans omtower na iets uit ’n sprokie.  Ietsie soos Aspoestertjie.

Ok, hier is die dag foto

IMG_0687.jpg

en hier die nag.

IMG_0565.jpg

Dit kom nie tot sy reg op ’n foto nie☹️ Dan is dit nog selfoonfoto’s ook.

IMG_0567.jpg

Die hele gevoel van die dorpie verander en skielik besef jy hoekom mense Sicilië toe kom.  Nie vir winkels en toeristiese verowerings nie (alhoewel hier wel is).  Nee, hulle kom vir ’n leefstyl.  Vir ’n salige bestaan tussen ongekompliseerde mense wat hou van lekker eet, stories vertel, op die strand lê, of middagslapies maak as dit ’n warm dag is. Al wat die Siciliane van jou vra is dat jy hulle dorp moet geniet en ’n lekker tyd saam met hulle deurbring.

 

 

Sicilië, my hart se punt

Met die land in Sicilië het ons besef dat dit ’n vergete deel van Italië, asook die res van die wêreld is.  Dit is soos om terug te stap na ’n tyd waar die uiterlike geensins saakmaak nie.   Ek bedoel nou die uiterlike van geboue, strate en restaurante.  Ingat is seker die beste woord met verwaarloos net langs hom.

Na die buzz en skoonheid van Milaan, was Sicilë nogal ’n skok vir jou oë.  Die omgewing lyk soos die pad Garies toe – net bietjie groener en die dorpies ietsie soos Graafwater net meer verwaarloos.  Die mense lyk soos iets uit die 1950’s TIME tydskrif wat gaan oor die tydperk na die oorlog.

Tog, ten spyte van dit alles, is dit die wonderlikste plek waar ek al was.  Soos al voorheen genoem – ek beskik oor geen objektiwiteit as dit by die Italianers en dan veral Sicilië kom nie.

Ons het op Catanië se lughawe geland en dit was so rondom 3 uur se ry na die dorpie waar ons die eerste twee nagte sou slaap. Ek het ongelukkig geen foto’s geneem langs die pad nie, want my oog is getrain om mooi goed te sien en af te neem en dit wil dan nou voorkom dat ek niks gesien het nie…

Ons eerste stop was by een of ander godverlate dorpie, waar Engels nog nooit gepraat is nie.  Nie eens onder die tieners nie – wat ek ook genader het, maar hulle ken net die universele “no-no-no” en die senuagtige swaai van die hande.

Die dorpie kan nou wel vervalle wees, maar die see is ongelooflik.

L1003055.jpg

Ons wou ietsie eet, maar kon glad nie uitwerk hoe die prosedure werk nie.  Daar is tafeltjies waar mens iets kan sit en eet, maar waar jy daardie iets kry weet niemand?  Aan die regterkant is ’n Take Away venster, maar daar is geen mens.  Binne in die geboutjie is daar ’n roomyskas met die heerlikste roomysse in, maar dit is ongelukkig geen middagete en dan agter in die hoekie is daar chaos.  ’n Wriemeling van mense wat goed bestel, maar hoe jy bestel kon ons nie uitfigure nie.  Daar is ’n menu waar jy bv ’n hotdog kan bestel, maar dan is daar weer goed op die menu wat jy nie kan bestel nie.  Dan is daar goed agter ’n glaskas wat heerlik lyk, maar dit is nie op die menu nie.  Tussen al die mense daar, kon niemand aan ons verduidelik kry hoe om ietsie te ete te kry nie.

Honger, benoud en totaal verward het ons by ’n klein bakkerytjie gestop en twee koekies en water gekoop.  Die omie het dadelik gesnap dat ons ’n taalkrisis het, maar soos ek al vroeër genoem het, stop dit hulle nie sommer nie.  Hy het sy foon laat Google translate en het die stem opsie gekies om ons – “Very best wishes for you” toe te wens op ons pad uit.

Ons besluit om maar deur te ry na Palermo – klaarblyklik ook ’n pragtige stad, maar ons het net sy rand te sien gekry en ook nie sy beste deel nie – so half soos elke dorp sy deel waar die scrapyards en motorwerktuigkundiges is.  Dit is egter waar Google Maps sê daar ’n restaurant is en waarlik.

L1003057.jpg

Met die intrapslag was ons benoud dat ons dalk nie netjies genoeg aangetrek is nie, maar klaarblyklik is dit geen probleem.  Die lekkerste kos!!!!!  So mooi voorgesit en so ongelooflik geurig.  Myne was die mooiste: ’n ham en ertjie risotto en Cobus s’n – kaasgevulde gnocchi, die lekkerste.

IMG_0640.jpg

Kyk net die roomys, Edith – met sjokoladesous!

IMG_0644.jpg

Die meisie wat ons bedien het was so trots op haar Engels, en haar aksent en manier van praat herinner so baie aan Saga van The Bridge (Johann, jy behoort haar te ken?)

Na die heerlike feesmaal was dit nog ’n entjie na ons dorpie.  Hier nog ’n stop sodat julle die ongelooflike kus kan sien.

L1003058.jpg